Os CIEs, centros de sufrimento, charla co loquio co xuíz Ramiro García de Dios

cartel_ramiro

Non ás guerras. Rachemos coas fronteiras.

Manifestación sábado 23 de abril ás 13h dende a Praza Roxa de Santiago de Compostela.

Convoca: Rede galega en apoio ás persoas refuxiadas

13007246_1693299417604181_8481566142695614604_n

PASAXE SEGURA XA! – Manifestación A Coruña

PasaxeSegura-Avatar

TODAS SOMOS MIGRANTES E REFUXIADAS TODAS TEMOS DEREITOS

Abrir as fronteiras é o berro dos homes, mulleres, mozas, nenos e nenas abandoados na fronteira entre Grecia e Macedonia, actualmente en folga de fame. A súa protesta é o símbolo do que piden outros miles de persoas en transito detidas, en todo o mundo, en diferentes fronteiras. Tamén na Fronteira Sur do Estado Español.

Abrir as fronteiras tamén é o berro que nace a raíz do xenocidio que representan as miles de persoas que non chegaron ao seu destino. Abrir as fronteiras e acoller a quen fuxe da guerra e da miseria, na procura dun melllor futuro. É tamén unha resposta ao terror e ao medo que sementan as bombas.

Abrir as fronteiras é unha resposta que pode permitir construír unha verdadeira solidariedade entre as persoas que naceron nun determinado territorio e as que chegaron despois a vivir nel. Unha solidariedade baseada na construcción de sociedades nas que existan iguais dereitos para todas.

Continúa leyendo TODAS SOMOS MIGRANTES E REFUXIADAS TODAS TEMOS DEREITOS

Mesma humanidade, mesmos dereitos

Foro Galego de Inmigración

18 de decembro, día mundial das persoas migrantes

Nós, cidadás e cidadáns coruñeses provenientes de distintas culturas e países de todos os continentes da Terra, sentimonos agradecidos ca veciñanza da tamen nosa cidade, pola boa acollida que nos dan cada día. Agradecemos tamén ao noso concello a apertura ao diálogo e a colaboración: estamos nunha cidade “libre de CIEs”.

Con todo, hoxe, día mundial das persoas migrantes,  temos que mencionar os dereitos de que se nos priva a moitas persoas.

O primeiro dereito é o de vivir na propia terra. Moitos de nós vimos de países cuxa economía é arrasada por empresas multinacionais e a forma de vida tradicional fíxose inviable. Outros e outras, vimos de países que foron considerados por outros como “áreas de interese” e fomentaron a radicalización dos conflitos até producir situacións de guerra ou de inseguridade permanente. Perdemos así o dereito a vivir en nosa propia casa.

Perdemos tamén o dereito a circular libremente. Ao noso paso interpuxéronselle leis, tratados, valos con coitelas, arames espiñentos, exércitos e policías. Como resultado, moitos e moitas tardamos anos en facer unha viaxe que se podería facer en horas. Moitas destas persoas faleceron no camiño, outras chegaron mutiladas, moitas, foron enganadas, violadas e explotadas. Outras morreron afogadas nun mar convertido en muralla e cemiterio de persoas que buscaban unha vida digna.

En moitos casos perdemos o dereito a vivir do noso traballo, a participar na vida política, a recibir asistencia médica gratuíta… a simplemente residir como cidadáns e cidadás e vivir como persoas. Estamos atadas por cordas que se anudan en Madrid e en Bruxelas. E somos expulsadas por un carísimo aparello represivo de acoso policial con redadas racistas, detencións, centros de internamento e deportacións en voos, barcos e por terra.

E tras moitos anos de todo isto, agora vannos a facer un exame para darnos a nacionalidade….

Estamos a esperar que poidan chegar os nosos veciños que están migrando ou solicitando refuxio e están a morrer cada día.

Nós decimos non á guerra e á intervención militar. Esiximos o fin do comercio armamentístico e a reforma das políticas exterior e de veciñanza da UE para contribuír ao desenvolvemento político e económico sustentable nos países de orixe.

Coñecendo que o pobo galego pasou e pasa pola dura experiencia da emigración, sabemos que pode entender mellor o noso chamamento:

Non deas cabida ao fanatismo e a xenofobia, non deas cabida á intolerancia e a discriminación, non nos condenes á exclusión, a sobreexplotación, a escravitude sexual, ao temor… non contribúas á formación de guetos de marxinalidade.

Somos seres humanos e queremos vivir en paz e dar ás nosas fillas e fillos posibilidades de desenvolvemento; queremos axudar ás nosas familias que quedaron nos nosos lugares de orixe. Queremos achegar aquí o noso traballo, o noso talento, a nosa forza, o noso valor, a nosa cultura… Non queremos esquecer os nosos valores, as nosas crenzas, nin a nosa cultura; senón establecer un diálogo de irmandade, en pé de igualdade. Queremos que as nosas crianzas, nacidas aquí, sentanse galegas de pleno dereito e non sexan miradas como diferentes, senón como veciñas da Coruña.

Axúdanos a defender os nosos dereitos: a migrar, a traballar, á saúde e a educación, á seguridade! Construamos entre todos e todas unha sociedade aberta e diversa, onde ningún ser humano sexa ilegal.

Mesma humanidade, mesmos dereitos!

18 de decembro, Día Mundial das Persoas Migrantes

Imprimir

Roteiro Agra do Orzán: A Agra labrega

Fuente: Marea Atlántica | Marea da Agra do Orzán

“30.000 persoas conviven hoxe no noso barrio, a Agra do Orzán. Hai tan só cincuenta anos, esta terra alta e venteada era un conxunto de campos de cultivo habitada por labregos, gandeiros e xentes do mar. Nel atopábase a fonte que daba de beber á cidade. Como vivían aquí esas familias? Cómo era o seu día a día? Que foi o que trouxo a tanta xente a poboar esta agra a partir dos anos 60?

No roteiro “Agra Labrega” descubriremos coa axuda de catro padriños e madriñas, expertos en Historia, Urbanismo, comerciantes e veciños do barrio; cómo era todo antes e despois da urbanización; e exploraremo-lo futuro da Agra do Orzán como comunidade, como barrio vivo dentro da Coruña.

Porque Coruña é máis que o Paseo Marítimo!”

Datos:

  • Duración: 90 minutos
  • Extensión: 1 km
  • Saída: Sábado 26 ás 11:00 na entrada do centro Ágora
  • Chegada: Rúa Gramela, 23
  • Participación libre e gratuíta, aberta a tódolos veciños e veciñas.